 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
| школа | учеба | люди | партнеры | досуг | фотобанк | форум |
| капустники |
По гимназической традиции каждый год выпускной класс заказывает песню, которую преподаватели древних языков М. М. Позднев и В. В. Зельченко переводят на латынь, а хор учителей исполняет на последнем звонке.
Vides, ut nocte supra malum
Scintillent vaguli fulgores,
Praedonum animas tuentes
Ab aquiloniis nimbis?
Cum revertemur Syracusas,
Vivemus agnis mitiores —
Sed Syracusas, ut opinor,
Vix erit reditus nobis.
Quid? Syracusis interdictis
Pandamus lintea fuscata:
Pompeius minime timendus,
Dum spumet Chium pateris!
Cum revertemur Syracusas,
Fatebor omnia peccata —
Sed Syracusas, ut opinor,
Vix erit reditus nobis.
At Syracusis interdictis
Ex aequo praedam partiamur:
Nam curas tribuit ex aequo
Fortunae dubius orbis.
Cum revertemur Syracusas,
Absolvet nos maternus amor —
Sed Syracusas, ut opinor,
Vix erit reditus nobis.
Cum revertemur Syracusas,
Absolvet nos maternus amor —
Sed ille reditus, Neptune,
Numquam contigerit nobis!
перевод В. З.
ἀκάτια κεφάλου πλεῖα
παρέσχε Κώστας Πειραιοῖ,
οὗ εἰσελθόντος εἰς κουρεῖα
ἀνέστησαν ἀγοραῖοι.
ὁ πόντος λάμπει δρόμου πάρα,
ἐν πόλει κάστανος ἀνθεῖ,
καὶ Κωνσταντίνος πρὸς κιθάραν
φωνῇ ἡσύχῃ ἀείδει·
οὐκ ἐρῶ περὶ τῶν Ἀθηναίων·
σφόδρα γὰρ ὁ δῆμος παμπληθής·
ἀλλ' ὑπὸ Μελίτης καὶ Λιμναίων
ἀξιοῦται Κώστας ὁ ναύτης.
Σωφία ναύτρια πρὸς θέρος
αὐτοῦ τυχοῦσα ἐν ἀκτῇ·
σὲ οἶδε, ἔφη, γῆς πᾶν μέρος,
ἐγὼ δ' οὐκ εἶδον πώποτε.
ἀνοίξας σάκκιον καρύων
ἀντεῖπε Κώστας ἀπαθῶς·
εἰ καὶ κεχάρηκα σοῦ κλύων,
μανθάνειν ὅμως δεῖ σαφῶς, ὡς
οὐκ ἐρῶ κτλ.
Κλεψύδρα ποντικῷ τεθήλει,
οδοῖς Κεραμεικὸς ἀνθεῖ·
γαμεῖν ἡμέτερος ἐθέλει,
ἐβόων οἱ ἐν Πειραιεῖ.
θαυμάζων τόδε πρᾶγμα λῖαν
ἐθορυβήθην ὁ λιμήν,
ἀλλὰ μὴν πρὸς τὴν γαμελίαν
πᾶς καινοπέδιλος παρῆν.
οὐκ ἐρῶ κτλ.
Municipio meo
Fuit nauta nobilis;
Ille rettulit nobis
Laete vivi sub undis.
Ergo solvimus rates:
Perge, rector, donec stes,
Ubi nos, si placet dis,
Condat unda viridis.
Flava nave manemus sub mari,
Imo sub mari, imo sub mari,
Flava nave manemus sub mari,
Imo sub mari, imo sub mari.
Navigemus nunc omnes:
Heus, amice, huc ades,
Tange pollice fides…
Flava nave manemus sub mari,
Cuncti sub mari, cuncti sub mari,
Flava nave manemus sub mari,
Imo sub mari, imo sub mari.
Redit regnum Saturni,
Gaudent remiges boni,
Praesto omna fidis
Flava nave sub undis.
Flava nave manemus sub mari,
Semper sub mari, semper sub mari,
Flava nave manemus sub mari,
Imo sub mari, imo sub mari.
Nihil iuvat potius amicos,
Quam apricos peragrare vicos:
Nulla re sodales conturbantur,
Nam per omnes semitas vagantur!
Nobis herba mollior tapetis,
Circumsaepti vivimus pinetis,
Caespes lectum, caelum praebet tectum —
Illud fatum maxime dilectum!
Histrioni est religioni,
Ut ridentes gaudeant coloni,
Ipse victus regius opimus
Parum valet, liberi dum simus!
Stet machina vectrix,
Ne strepitent rotae,
Conductor*, habenas da retro!
Ut loco natali
Supremum dicam vale,
Ad ora materna propero.
Ne bonum exspecta
Filiolum, mater:
Non sumus, qui fuimus heri!
Continuis ludis
In gurgitem paludis
Collabor — inutile queri.
Stet machina vectrix,
Ne strepitent rotae —
Fortunam iam perspicit latro!
Cur frustra contendo?
Nunc opus est manendo.
Conductor, habenas da retro!
* Пуристы вместо этого слова могут петь «auriga».
Ante rapiendum vinum est bibendum.
Intrat in tabernam miser fur,
Qua sedet formosa et perniciosa
Mulier hoc provocans murmur:
«Nonne, quidquid velis, habes, mea felis?
Numquid non a me accepisti?
Anulum, monile, tunicarum mille —
Quid non meo sumptu emisti?
Salve, Murmurella, mea bella, vale,
Vale, non te iam videbo cras!
Nunc in cor venale iaculum mortale,
Perfida — eheu! — accipias».
Per campum ruit equitatus,
Extremus instat impetus —
At ille iuvenis legatus
Portatur capite fractus.
Percussit missile loricam —
Valete, cari comites!
A mane quartum iam amicum
De curru cadere vides.
Remotis essedae fragmentis
Extollunt medici corpus:
Quid illi cum medicamentis,
Cum sit exsequiis opus?
Volabunt nuntii citati
Familiares monitum:
Spes nulla reditus prognati,
Non iam videbitis satum.
Quem mater vetula plorabit
Flebitque genitor senex,
Et sponsa prorsus ignorabit,
Quae fuerit amici nex.
Manebit miles in pictura,
Vicina libris neglectis —
Indutus omni armatura,
Non tamen utilis lectis.
Descendit quidam, ecce, clivo —
Ocellus forsitan meus,
Indutus tunica castrensi,
Quae mihi eripit sensus.
Quam est insignibus decorus!
Ut splendet pectus phaleris!
Ne illi umquam incidissem,
Cui ipse cederet Paris!
Nam pago nostro vix insertus
Mi perturbavit statim cor…
Quis fecit, ut sub regno Iovis
Non semper aequus sit amor?
In media planitie,
Quam prope tangit sol,
Эх,
Formosa, edepol!
Procera necnon patula,
Aperta oculis,
Tam tristi solitudine,
Miserrima, peris.
Cum sol aestivus oritur,
Quem umbra amplectar?
Cum imbrem mittit Iuppiter,
A quibus defendar?
Molesta est, mehercule,
Fortuna arboris —
Non minus mulierculae
Absentibus procis.
Natura dedit omnia —
Iam habeo satis;
Эх, cui largiri potero
Muneribus tantis?
Amicis venientibus
Mi nemo facit sat;
Ignotis occurrentibus
Vix ullus salutat.
Quieta ubi recrear,
Dum fulmen coruscat?
Amico dulci mortuo
Quis mi subveniat?
Non curo pulchritudinem,
Abscindite comas!
Fac ranam vel testudinem,
Dum coniugem reddas!
Mendici usque vagamur
Per dumum et hibiscum.
Sub nocte recreabimur,
Et arctomys nobiscum.
(Ubique est semperque est
Et semper sit nobiscum.)
Ne parce pani, quo minus
Cenare concupiscam!
Pergemus deinde protinus,
Et arctomys nobiscum.
(Ubique est semperque est
Et semper sit nobiscum.)
Pro stipe cantu gratamur,
Tuentes morem priscum;
Expleta fame laetamur,
Et arctomys nobiscum.
(Ubique est semperque est
Et semper sit nobiscum.)
